Topic: Hoe heb je je partner ontmoet?

[The Lady]

wat een prachtig en zeer emotioneel verhaal vanessa, ik moet eerlijk zeggen dat ik een traantje heb gelaten bij het lezen ervan ahh. Ik wens jullie in iedergeval ontzettend veel sterkte toe met de hele MVV aanvraag. Houd moed, ik weet zeker dat jullie snel weer voor altijd samen zullen zijn.

liefs Emmy

[Linda]

Hoi Vanessa,

Wat een herkenbaar verhaal (ik heb alleen nog geen kindje   ) Ik heb mijn vriend ook in Marmaris leren kennen (volgens mij zijn er nog meer op dit forum) Ik wens je heel veel succes met de procedure, zodat Mehmet gauw bij jou en jullie dochter kan zijn!
Groetjes,
Linda

[*Mir*]

Hai Vanessa!
Welkom op het forum! Ondanks kleine verschillen (Alanya ipv Marmaris, vriend in toerisme ipv hotel) herken ook ik veel in je verhaal omdat ik een Turkse vriend heb!
Ik wens jullie veel succes met de procedure!

Mirjam

[Severine]

Hai Vanessa,

hier nog iemand die de liefde van haar leven heeft gevonden in marmaris (dr lopen dus kennelijk veel leuke mannen rond )
Ik heb Kadir vorige zomer in Marmaris leren kennen, na veel heen en weer gereis is hij op 7 mei hier in Nederland aangekomen en zijn we voor altijd samen. Ik hoop dat het bij jullie net zo snel gaat als bij de anderen en dat jullie snel samen kunnen zijn om voor jullie kindje te zorgen!
groetjes Severine

[Vanessa]

Dank jullie wel voor de reacties af en toe lees ik ze zelf nog eens terug als ik het moeilijk heb  :'(

liefs,
vanessa

[marja]

Ik heb mijn man op het feest van mijn werk leren kennen.Ik was daar met een egyptische collega .Hij stelde ons aan elkaar voor.Wij voelden ons gelijk tot elkaar aangetrokken.Ik wist ook dat hij illegaal was Op mijn werk een groot bedrijf in het westland werkten toen zeer veel illegalen.Voor mij was dit niet echt belangrijk.Na bijna 2 jaar zijn wij voor de Islam getrouwd en hadden een flatje voor ons samen gevonden.Helaas 6 weken na ons trouwen  is hij op zijn werk opgepakt verraden door een andere illegaal die ontslagen was!Na 7 weken oa in Tilburg gezeten te hebben is hij naar Egypte teruggestuurd, al die tijd hadden wij geen kontakt hij wilde niet dat ik hem daar zag.Hij is vreselijk slecht behandeld op het politiebureau en in de gevangenis .er werd geen rekening gehouden dat hij moslim was enz.Nadat hij toegegeven had dat hij uit Egypte kwam veranderde dat gedrag.Eenmaal terug in Egypte heb ik hem opgezocht en besloten met een MVV te gaan starten.Nu na bijna 1 jaar is hij hoop ik binnenkort weer hier.Morgen kan hij zijn MVV ophalen dan een ticket en dan snel weer samen!

[Andre_en_Marivic]

Ik heb Marivic heel onromantisch via het internet ontmoet
Nadat mijn vorige relatie (met een Moldavische) stuk was gelopen ben ik een beetje uit pure verveling naar chat sites gekeken en op christiannet.com kwam ik een heel mooi meisje tegen .
En tot mijn grote verbazing kreeg ik een hele warme brief en mooie foto terug.
We zijn toen , leterlijk dag en nacht , gaan chatten en hebben elkaar zeer goed leren kennen.
Zo goed dat ik het aandurfde om haar ter huwelijk te vragen.
Overigens is ze een goede vriendin van de dochter van mijn Filipijnse tante
Welnu om jullie niet teveel te vermoeien met met de details we zijn op 16 Augustus getrouwd en een week later was Marivic zwanger  
Ee we zijn heel gelukkig met elkaar

[shrike]

Onze ontmoeting is heel rustig gegaan. Ik had een emailadres achtergelaten op asiafriendfinder, met een korte beschrijving. Eigenlijk was ik het alweer vergeten, maar toen kreeg ik een mail via de site van Martha. Zij vroeg of ik wel met haar wou emailen. Natuurlijk zei ik ja, en hebben we heel kalm voor een halfjaar over allerlei dingen gepraat. Ik kreeg het idee dat zij niets met mij wou beginnen, en zij had hetzelfde idee. Echter toen ik begon over een mogelijke vakantiereis naar de filipijnen, begon ze te sputteren en vanaf toen zijn we begonnen met het liefdesverhaal. In dat jaar (2001) ben ik op vakantie geweest daar met als extraatje het huwelijk van haar oudere zus. Tijdens onze eerste ontmoeting ging het nog een beetje van een afstand kijken, maar dat ging al snel over in flinke verliefdheid. Later dat jaar is zij nog op vakantie geweest in Nederland. Net in de meest koude periode, brrr. Ik heb haar allerlei dingen laten zien, en haar familie hier laten bezoeken. Toen hebben wij ook al de plannen gemaakt die tot nu toe nog steeds op schema lopen. Wij zijn dit jaar getrouwd, en hopen spoedig voor altijd bij elkaar te zijn.

[Albertine]

Hier heb ik nog niet eerder iets geschreven, en daar had ik nu wel even zin in...
Ali en ik hebben elkaar eind 1996 in een discotheek in Arnhem ontmoet, hij zat al een paar maanden achter mij aan, maar dat had ik niet echt door, hij sprong wel altijd blij voor mijn neus als ik binnenkwam, maar ik had toen een periode waarin ik mezelf voorgenomen had geen relatie met donkere mannen meer aan te gaan, beetje slechte ervaringen mee gehad, en het feit dat hij geen Nederlands sprak kwam ook niet goed op me over, dus ik vond het (als ik heel eerlijk ben) allemaal maar lastig!
Totdat de barkeeper die ik goed kende tegen me zei, ga nou eens wat drinken met die jongen, het is een goeie en hij vindt je echt heel erg leuk! En meteen toen ik me voor hem opengesteld had sprong de vonk met volle kracht over! Hij nodigde me uit de week erop en ik ben vanaf dat weekend maar meteen bij hem blijven wonen!
Hij heeft me toen meteen aan zijn zoontje (toen 5 jaar) voorgesteld, die woonde niet hem, maar bij een bevriende familie in dezelfde straat, hij is een jaar later ook bij ons ingetrokken. We hebben in het begin wel veel ruzie gemaakt en het was ieder weekend wel zo ongeveer een keer uit, maar dat kwam voornamelijk omdat Ali zich erg voor een echte liefdesrelatie afgesloten had, nadat zijn vrouw in coma was geraakt, hij was denk ik bang om mij kwijt te raken en dan is het natuurlijk makkelijker om iemand maar weg te jagen. Maar goed, na een paar maanden, zag hij ook wel dat ik me niet zomaar liet wegjagen, hoewel ik op een gegeven moment wel op het punt stond en ik er genoeg van had, maar toen kreeg hij een ernstig ongeluk waarbij hij zijn nek brak (waar hij Godzijdank weer helemaal bovenop gekomen is!). We zijn in die tijd echt heel dicht bij elkaar gekomen en voor die tijd was ik er bijvoorbeeld nog helemaal niet klaar voor om zijn familie op te gaan zoeken, maar Ali wilde die zomer per se naar Ghana en ik ben met hem meegegaan. Het was voor het eerst dat hij vanuit Europa een vriendin meenam (behalve natuurlijk zijn ex-vrouw) en het was voor mij ook erg speciaal. Sindsdien heeft onze relatie zich bestendigd en we zijn nu bijna 7 jaar bij elkaar en anderhalf jaar getrouwd! En nog even voor de volledigheid: ons kindje is 23 januari 2001 geboren en sinds mei dit jaar zijn we alle vier bij elkaar!!!

[Linda]

Hoi Albertine,
Wat een ontroerend verhaal!!

[tineke]

Wat een leuk onderwerp, want uiteindelijk gaan onze relaties niet alleen over alle MVV heisa, maar vooral over wat ze nou zo bijzonder waardevol en interessant maken! En De Ontmoeting is daar natuurlijk een belangrijk begin daarvan!

Ik heb Sa'id vijf jaar gelden in Israel leren kennen. Na de middelbare school ging ik voor zeven maanden vrijwilligerswerk doen in een joods-palestijns vredesdorp. De middag dat ik er aankwam werd ik direct rondgeleid door het dorp door een van de andere vrijwilligsters. Het was er prachtig: palmbomen, uitzicht tot aan de Middellandse zee en een gouden zonsondergang. Op een tractor kwamen twee palestijnse jongens ons tegemoet, de bestuurder was Sa'id... :)

De (illegale) palestijnse arbeiders sliepen tussen de olijfbomen in een oude caravan achter de onderkomens van de vrijwilligers. s'Avonds kwamen ze samen met andere jongeren uit het dorp thee bij ons drinken, kampvuren bouwen en nargileh roken, kortom: het was erg gezellig! Na een maandje om elkaar heen te hebben gedraaid, vonden we een goed excuus in 'taallessen' om ons samen op te sluiten in mijn kamertje. Daar werd het nog gezelliger...

Het was alleen niet de bedoeling dat ook maar iemand hierachter kwam. Andere palestijnse arbeiders waren eerder ontslagen , omdat ze ervan beschuldigd werden, hun handen niet thuis te kunnen houden. Goede zaak op zich, maar dat wilde ik niet op mijn geweten hebben. s'Nachts slopen we dus heen en weer zodra iedereen naar bed was. Maar toen hij zelfs vrijwillig in de weekenden doorwerkte, in plaats van naar huis (op de Westelijke Jordaanoever) te gaan werd 1+1 algauw 2, en was iedereen dus snel op de hoogte.

In het dorp zijn we nog altijd dankbaar gespreksonderwerp (vrijwilligers zijn financieel misschien niet meer zo nodig, maar voor de roddeltamtam nog altijd bijzonder interessant voor kibbutzim e.d.). De afgelopen vijf jaar ben ik een stuk of zeven keer terug geweest. In de afgelopen jaren zijn we door heel wat dalen geweest, maar bleek onze relatie elke keer weer sterker te worden. We hebben heel wat afgedacht en gepraat: was onze relatie wel mogelijk? Hoe dan? Waar dan? Wat hebben we van elkaar nodig? En onze familie? Vooral die familie... :-\

Om een lang verhaal kort te maken: volgende week komt hij naar Nederland! Voorgoed! En........we hebben TROUWPLANNEN!!!!!
Ik zit me dus ontzettend te verheugen op dit nieuwe hoofdstuk, in het koude Nederland, geen zwoele zomernachten, maar ook geen checkpoints en andere ellende meer! Eindelijk gewoon samen naar het strand, de winkel, de bioscoop: heerlijk. Na vijf jaar tobben en geduld, is het dan toch gelukt!

groetjes, een enorm blije tineke!

[Bosly]

Ik was weduwnaar geworden na 16 jaar huwelijk en 2 kinderen , ze overleed in 2 maanden na het konstateren van kanker ze was toen 36.
Mijn kinderen waren/zijn van die computer freaks op een gegeven moment hadden we wat vragen over een moederboard van een pc en we verzonden een mailtje naar een bedrijf in Bangkok we kregen antwoord van een dame  zeer vriendelijk , hahahaha. Maar op haar mail stond een ICQ nummer, ik had er nog nooit van gehoord maar ik heb het uitgevonden hoe het werkte allemaal , ik kon toch niet slapen.
Toen zijn we gaan chatten ,.....bellen,.....mailen. In het begin zat ze meer met de kinderen te chatten ik was dan nog niet thuis van mijn werk maar ze was meestal online als ik thuis kwam. We konden het heel goed met elkaar vinden, maar aan een relatie had ik helemaal geen behoefte. toch groeide er wat, op het moment dat ik voelde dat er meer was begonnen er vraagtekens te komen , wat wil ze van me , de kinderen , familie , vrienden,...
mij geloof , haar geloof . Maar we konden over alles praten,  echt speciaal.
Zij nam het initiatief om naar Nederland te komen om ons eens in levende lijve te zien ik stelde nog voor om het te betalen maar ze wou er niet van weten , het was een fantastische week met haar en de kinderen .
Daarna ben ik diverse keren naar Thailand geweest , familie en vrienden ontmoet. Ik ben daar zeer hartelijk ontvangen , een jaar later zijn we getrouwd in Thailand en weer bijna een jaar later is er een zoon geboren 17 juli 2003 . Wallace is nu 3 maanden  en ik heb hem de eerste 10 dagen mogen zien, mijn kinderen kennen hem alleen van foto's. Dat zijn ook jongens , nu Tom 16 en Levi14 jaar.

frits
 

[Bianca]

Ik heb mijn Dominicaanse man ontmoet toen ik daar op vakantie was met 2 homovrienden en een vriendin. We hadden het erg gezellig en deden niets anders dan mannen kijken (we waren alle 4 vrijgezel). Toen HIJ binnenkwam, was het of er een vonk oversloeg en na nog wat onwennig heen- en weer gegiechel kwamen we aan de praat. We hebben toen alleen gekletst, maar ik was meteen helemaal weg van hem. Gedurende de daaropvolgende week hebben we elkaar meer gezien en ik weet nog dat ik op gegeven moment tegen mijn (homo) vriend zei: ,,ik denk dat ik verliefd ben.'' Daar schrok ik zelf een beetje van, want ik ben nogal nuchter ingesteld en zag het niet anders als een 'vakantieliefde'.  Had ook geen zin om iets op lange afstand te beginnen. Na terugkomst ben ik 2 weken ziek van verliefdheid en ellende geweest. Iemand die mij kent, weet dat dat bij mij niet echt normaal is. Ben nogal stevig gebouwd, houd van lekker eten en slaap overal. Was een zenuwwrak als ik hem belde en onze wekelijkse telefoontjes werden dagelijks en na 2 maand besloot ik om toch maar eens terug te gaan. Om er achter te komen of dit nou echt was of toch niet. In mijn eentje dus naar de Dom.Rep. Wat een zenuwen en slapeloze nachten!!!! Maar bij aankomst was het meteen duidelijk en na 2 heerlijke weken moesten we weer afscheid nemen. Thuisgekomen ging ik bij mijn vader op bezoek en die herinnert zich nog altijd dat ik toen zei: ,, Pap, ik heb nu de man gevonden met wie ik wil trouwen en kinderen krijgen''.     Ik ben altijd nogal carriere-gericht geweest en dit was dus ook erg bijzonder voor mij.  
Nu, 3 jaar later, zijn we al ruim een jaar getrouwd en wonen nu et z'n tweeen in Italie, omdat hij niet naar Nederland kon komen. Af en toe hebben we het nog over hoe we elkaar ontmoet hebben en moeten dan erg lachen. Wie had tijdens die vakantie kunnen denken dat ik 3 jaar later hier zou zitten, met mijn stuk?

[Diana]

Wat een leuk topic is dit. Heerlijk smullen van alle verhalen. hier komt dat van ons.

In 1998 ging ik naar Israel als vrijwilliger op een kibbutz. Het was een goedkope manier van vakantie vieren en ik had er leuke verhalen over gehoord. In de kibbutz werken vrijwilligers uit allerlei landen. Een unieke kans om buitenlandse contacten op te doen.
Mijn man was een jaar ervoor afgestudeerd maar vanwege de Azie-crisis was er geen werk. Dan maar een tijd weg om rond te reizen, dacht mijn man.

Er waren 5 Koreaanse vrijwilligers in de kibbutz waar ik was. Ze zaten meestal bijelkaar omdat ze niet zo goed Engels konden. Maar een van hen mengde zich wat meer met de rest van de vrijwilligers, mijn toekomstige man.

We spraken regelmatig met elkaar. Hij wilde alles over Nederland weten en hij vertelde over zijn land. Hoewel ik in het begin veel moeite had om zijn Engels te volgen konden we toch heel goed met elkaar praten. Ik voelde me erg op mijn gemak in zijn gezelschap.

Behalve hard werken heb je op de kibbutz ook veel vrije tijd om te gaan zwemmen, uitstapjes doen en uitgaan in de "kibbutz-pub".
Ik was helemaal niet op zoek naar iemand (want ik had een maand verkering met een Nederlandse vriend), maar toch werd ik verliefd.
We werden het "happy couple" van de kibbutz. We waren altijd samen.
Na een maand gingen we "samenwonen"  in de kibbutz; we konden samen op 1 kamer. Toen het mij duidelijk was dat dit niet zomaar een vakantieliefde was, heb ik het met mijn Nederlandse vriend per telefoon en brief uitgemaakt. Sorry.
Uiteindelijk ging hij met mij mee terug naar Nederland.

Omdat mijn man van plan was om vanaf Israel naar Europa te gaan om rond te reizen had hij een ticket met een retourvlucht Amsterdam-Seoul.
Toeval??
Na even 3 weken terug in Korea (voor de bruiloft van zijn zus) verbleef hij voor een half jaar in Nederland. Voor mijn studie ben ik een half jaar in Korea geweest. Het was toen allang duidelijk dat we voor altijd bij elkaar wilden blijven dus uiteindelijk zijn we in 2000 getrouwd.

[anoli]

Naar aanleiding van een oproep in een topic hier is mijn
m ijn verhaal geplaatst op de volgende link
Toeval bestaat niet!

http://info.omroep.nl/ncrv?nav=iwqxHsHtGPHaCnB

[Linda]

Heej,
Wat een mooi verhaal!!
Groetjes,
Linda

[*Mir*]

Leuk hoor@
hmm... eigenlijk best logsch... Anoli=Ilona... hihi... dringt nu pas tot me door

[anoli]

Dank je. Het verhaal is echter niet mooier gemaakt dan dat het is. En voor mij een feit dat toeval niet bestaat. Sommige dingen moeten gewoon zo zijn.


En ja Anoli is Ilona ja 
Leuk dat t je opviel

[tigerhead]

Ik heb mijn partner leren kennen via www.asianfriendfinder.com.
Toendertijd (eind jaren 90) had ik me voor de gein ingeschreven op een aantal van dit soort websites.

Ik had nooit verwacht veel en serieuze reacties te krijgen. Het heeft dan ook 3 jaar geduurd voordat ik de grote gok gewaagd heb om mijn huidige partner in levende lijve te zien. Ik kijk nogal de kat uit de boom.

Vanaf toen is het allemaal heel snel gegaan. Ze was precies dezelfde vrouw als ik me voorgesteld had. Niets was gelogen, en onze eerste vakantie samen was gewoonweg fantastisch.

Nu maar eens kijken of ze nu ook in Nederland mag wonen en kan inburgeren hier.....

[*Mir*]

hoihoi, welkom op het forum! :) en succes met alle procedures!
Mirjam

[Finn]

Hoi
Nou ik ben een van die mensen die zn partner anders heeft ontmoet, namelijk.....
Ik ben mei 2002 naar Sierra Leone gegaan om daar een jaar te werken in de hoofdstad Freetown. Ibrahim werkte daar al bijna twee jaar voor een ITbedrijf en hij kwam bij ons internet installeren en allerlei andere computerproblemen oplossen.
Later zijn we gaan zwemmen en uit geweest. Dit was allemaal al meteen in mn eerste weer Sierra Leone. Hij had wel meteen interesse, ik ook wel maar ik dacht echt dat het maar voor kort zou zijn. Totdat ik een keer bij hem bleef logeren en we weer eens naar elkaars liefdeslevens zaten te vissen en ik tussen neus en lippen door vroeg of hij al een vriendin had... hij zei even ja, om mn reactie te zien. Nou ik was er zelf verbaasd van... ik was superpissed en teleurgesteld dus ik moest wel toegeven (ook aan mijzelf) dat ik als een blok voor hem gevallen was. Gelukkig bleek hij helemaal geen andere vriendin te hebben maar wilde alleen weten of ik dat erg zou vinden. Een week later hebben we heel lang aan de telefoon gepraat... totdat ik zn 'vraagje' eruit had, wat erop neer kwam hoe serieus ik nu eiogenlijk was... nou precies zoals hij het hebben wilde, wat mij betreft zo serieus als het maar kon maar als hij dat liever niet had dan moest ik me maar over mn verliefdheid heen zetten zei ik. Nou dat hoefde dus helemaal niet want vanaf die dag hebben we het maar als aan beschouwd, dat was dus twee a drie weken na aankomst.
In augustus zijn we gaan samenwonen in Freetwon, om een lang verhaal kort te maken was mijn huis/kantoor van mn werk afgebroken en hij wilde ook wel ergens anders wonen dan in het schimmelkamertje... in januarie 2003 hebben we een heus huisje gevonden voor ons tweetjes en zijn jongere broertje die bij hem woonde.
In maart 2003 zijn we getrouwd omdat we echt samen verder wilde en dit niet een vakantie bevlieging was. Dat hebben we in Sierra Leone gedaan. Wij wilden liever niet in Sierra Leone een gezin oprichten en Ibrahim wilde ook heel graag kijken of hij verder kon studeren dus ben ik na afloop van mijn contract toch meteen naar Nederland vertrokken... dan maar eerder door de zure appel heenbijten.
Daar ben ik op zoek gegaan naar werk en woonplek...zoals zovelen ... en in September (na wat losse contracten) had ik VAST werk gevonden !! Zo zijn we in November 2003 de MVV procedure gestart en sinds 20 Februari is Ibrahim in nederland. Het is vreselijk koud voor hem, zeker omdat ik geen goede verwarming heb... en makkelijk is anders... maar we zijn toch ook wel heel blij dat we nu eindelijk weer SAMEN zijn...

[anoli]

Wat bestaan er een hoop verschillende manieren om je liefde te vinden he?!

[Maruja]

Mijn man heb ik ontmoet in Duitsland waar ik stage ging lopen. Hij woonde in het zelfde studentenhuis, was pas een maand in Europa (op studentenvisum). Ik dacht":"wat een leuke lach!!" en hij dacht:"wat een leuk meisje" en van het een kwam het ander. Ondertussen zijn we al 2 1/2 jaar getrouwd en is Aziz al weer bijna 1 1/2 jaar in Nederland. Bijna klaar om hier met zijn studie verder te gaan.

[Marjo]

In 1997 ging ik naar Cuba voor mijn stage en afstudeeronderzoek. Ik belande op een communistische management school voor cooperaties en daar zaten bijna alleen maar mannen op en allemaal met een snor. Er was er een die wel erg leuke pretoogjes had en steeds bij mij aan tafel kwam zitten tijdens het eten. Ik sprak nog geen spaans en was hard aan het leren, na een paar dagen bracht die leuke jongen met snor en pretoogjes me elke dag een bloem en toen na een week er een feest was zijn we gaan dansen en hebben elkaar niet meer losgelaten!
Het was heel erg moeilijk,  toen ze er op de school achter kwamen dat hij iets met een buitenlander had, we werden overal achtervolgd en alles werd afgeluisterd en hij moest bijna van school af en ik werd bijna het land uitgestuurd, dit heeft ons ook dichter bijelkaar gebracht en daarna de hele procedure toen ik weer in Nederland was, we zijn nog steeds super verliefd, al bijna zeven jaar en alweer twee jaar getrouwd!
We zouden graag een tijd in Cuba bij zijn familie doorbrengen, maar daar is het bijna nog moeilijker dan in Nederland om een visum te krijgen zelfs voor mijn man (met een cubaans paspoort!!).

[dani]

ik kom ook nu pas dit stukje forum tegen...leuk! er zitten hele mooie verhalen bij..

dit is het mijne:

ik woonde en werkte in Sevilla..ik was nog bezig met de toneelschool in Utrecht en deed in Sevilla aan een aantal voorstellingen mee. Tijdens een super drukke repetitieweek vroeg een bevriende fotograaf of ik meeging naar de marokkaanse saharawoestijn waar hij al jaren kwam...ik zag bij hem thuis foto's van zijn reizen en dacht...wat mooi...maar ik kon echt niet weg!!

Maar diezelfde avond belde de regisseur dat de repetities verschoven zouden worden wegens ziekte van een van de hoofdrolspelers..ik bedacht me geen moment en ging met de fotograaf en andere vrienden mee..

na wat rondreizen kwamen we aan in Erfoud. Daar kwamen vrienden uit de woestijn ons ophalen ..tussen hen bevoond zich ook Allal en het was echt liefde op het eerste gezicht....de eerste lange blik was best wel voldoende, ookal wil je dat (lees ik in meer verhalen))natuurlijk nooit meteen toegeven...

ik wist na die eerste, korte, ontmoeting, niet of ik hem weer zou zien.. de woestijn is best groot natuurlijk maar hij wist me te vinden...we logeerden in een hotel en die avond kwam hij langs om met een groep muzikanten voor de gasten te spelen...nu ging hij helemaal traditioneel gekleed...lange blauwe jellaba en tulband  die alleen de ogen vrij laat, maar ik herkende hem meteen!! die avond hebben we veel gepraat en de dagen daarna bleef hij langskomen..een moeilijkheidje was dat de spaanse fotograaf zeg maar zijn eigen redenen had om mij mee te vragen dus het werd een beetje gespannen allemaal...bovendien waren de hoteleigenaar en rest van de jongens daar ook niet zo blij met onze contactpogingen..ook wij verzonnen daarom de taallessen ..hehe..(maar ik ben daar wel echt mee doorgaan...het berbers is een prachtige, eeuwenoude taal met hele bijzondere, bijna magische schrifttekens)..

tijdens een feestje in een grote-nomaden-tent was onze aantrekkingskracht zo erg dat iedereen het kon zien en voelen en ruiken we konden niet nalaten  naar elkaar te kijken en t was alsof we naar elkaar geduwd werden...de fotograaf ontplofte toen hij ons veel te dicht bij elkaar zag praten en ging hem te lijf!!!..hij bleef heel kalm en waardig..heel nobel...maar t werd daarna wel steeds moeilijker om elkaar te zien.. gelukkig kregen we hulp van een goede vriend van hem en zo gingen er briefjes heen en weer.

met pijn in ons hart namen we afscheid maar niet zonder af te spreken dat ik zo snel mogelijk zonder jaloerse fotograaf terug zou komen..
hij gaf me zijn tulband mee en die heeft bij me in bed gelegen tot ik terug ging...hehe..heel kinderachtig..

nu is ie bij mij in nederland en zijn we heel blij samen...het wennen van hem hier blijft leuk omdat we alles met humor proberen op te vatten...de eerste keer supermarkt bijvoorbeeld was echt grappig..hij was enorm verbaasd want daar zijn alleen miniwinkeltjes em hij heeft nog steeds heel veel dingen nooit gezien/gedaan/gegeten..bioscoop, pizza, vliegtuig noem maar op..

tis heel mooi om te zien hoe goed hij ermee omgaat en zijn echte interesse in dingen... en nederlands leert hij supersnel!